W artykule zaproponowano rozwiązanie problemu defi niowania i klasyfikowania rysunku architektonicznego w kontekście defi niowania architektury jako sztuki kształtowania przestrzeni. Funkcja tak postrzeganego rysunku architektonicznego skupiona jest na uporządkowanym i zaplanowanym opisywaniu zjawisk przestrzennych dotyczących rzeczywistości zastanej lub projektowanej. Niezależnie od konwencji formalnej powinien on być opisem architektury, jej analizą, interpretacją lub przygotowywać do jej tworzenia. Autor zatem zalicza do rysunku architektonicznego wszelkie studia i próby graficzne – poczynając od analiz poznawczych poprzez realistyczne interpretacje aż po przekształcenia prowadzące do abstrakcyjnych analiz grafi cznych i malarskich. Wyodrębnieniu rysunków architektonicznych spośród innych aktywności grafi cznych służą kryteria: celowości, tworzenia ładu, planowego działania i tematyczne. Autor podaje przykłady rysunków obejmujących różne obszary sztuki rysunkowej, które spełniają jednocześnie wszystkie kryteria. Są to rysunki poznawcze i interpretacyjne architektury istniejącej wykonane in situ, interpretacje i fantazje architektoniczne, szkice idei projektowej i szkice podczas projektowania, rysunki projektowe, wizualizacje architektoniczne oraz autonomiczne prezentacje, wykonywane niekiedy równolegle z pracami projektowymi, komentujące proces projektowy lub akcentujące poszczególne zagadnienia i idee projektowe.