Celem artykułu jest określenie specyfiki rysunku architektonicznego w odniesieniu do ogólnie pojętej sztuki rysunkowej. Poszukując cech odróżniających grafi czne aktywności architekta od szeroko rozumianego rysunku jako dziedziny sztuk plastycznych, autor kieruje uwagę w stronę psychologicznych aspektów widzenia przestrzeni i celowości tworzenia artefaktów. Jednym z zasadniczych wyznaczników jest tutaj analityczny proces rozpoznania zależności przestrzennych i podejmowania decyzji, jakie elementy kompozycji powinny być opowiedziane i wydobyte graficznie wobec pozostałych, których świadome pominięcie podniesie jedynie czytelność przekazu idei projektowej lub zapisu obserwacji z natury. Takie podejście do aktu rysowania podkreśla znaczenie uważnej obserwacji, umożliwiającej przenoszenie widzianego lub wyobrażonego obiektu na podłoże obrazu za pośrednictwem pamięci wzrokowej. Szkice, rysunki koncepcyjne, robocze, wreszcie ilustracje i wizualizacje architektoniczne spełniają wiele istotnych ról w procesie projektowym – od zapisu pierwszych, niesprecyzowanych pomysłów poprzez coraz bardziej precyzyjne wskazywanie układu funkcji, formy i konstrukcji budynku, instalacji i materiałów budowlanych aż po przekonujące widoki. Warto jednak podkreślić, że zagadnienie rysunku architektonicznego nie ogranicza się wyłącznie do procesu projektowego. Każdy rysunek, rozpoznający proporcje i zależności geometryczne tematu obrazowania, nawet w abstrakcyjnej, tzn. różnej od doświadczenia wzrokowego interpretacji, ma cechy zbliżające go do metody myślenia architektonicznego.