Przemiany i przewartościowania w rozumieniu sztuki i twórczości, które miały miejsce w XX wieku oraz wpływ komputera na pracę architektów spowodowały, iż pojęcia „rysunku architektonicznego” lub „odręcznego rysunku architektonicznego” przestały być dominującą kategorią w codziennej pracy zawodowej projektantów architektury i zespołów urbanistycznych. Tworzenie rzutów, wizualizacji zostało do tego stopnia przejęte przez pracę na komputerze, że materiały zaczynają być przesyłane między architektami, budową i inwestorami w formie trójwymiarowych modeli BIM, z pominięciem wydruków. Defi nicje rysunku, malarstwa, rzeźby i architektury w XX wieku utraciły swoją ostrość, a sztuka współczesna wydaje się nie mieć potrzeby stosowania takich podziałów ze względu na to, że są one jedynie etykietami i mogą ograniczać odbiór dzieła. W pracy architekta oraz w czasie studiów często przywoływanym pojęciem jest „rysunek architektoniczny”, a w toku edukacji dodawane jest określenie „odręczny”. Architekci rysują od niepamiętnych czasów, a samo pojęcie rysunku architektonicznego jest nad wyraz szerokie. Celem przeprowadzonych analiz jest wskazanie przykładowych problemów z granicami pojęcia „rysunek”, określenia „architektoniczny” oraz krytyka wybranych przez autora przykładów waloryzacji twórczości na podstawie pojęcia „warsztatu”, roli czasu w procesie twórczym i stopnia wykończenia pracy plastycznej. Zestawienie dzieł wybranych wybitnych twórców architektury i sztuki z popularnymi stwierdzeniami na temat rysunku ma na celu wydobycie często występujących paradoksów w rozumieniu poruszanych tu zagadnień i ułatwienie zrozumienia zmieniających się granic „odręcznego rysunku architektonicznego”.