Siedziba Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego pełniła ważne funkcje naukowe, edukacyjne i społeczne. Symbolizowała prestiż, umiejętności organizacyjne i zaangażowanie jej członków, którzy mimo uwarunkowań politycznych przyczyniali się do utrzymania i rozwoju wyższego szkolnictwa lekarskiego w Warszawie, angażowali się w dialog z władzami carskimi na rzecz podniesienia poziomu szpitalnictwa i higieny w mieście. Tytułowa siedziba, obejmująca zespół budynków, nie była wcześniej przedmiotem całościowych opracowań. W podjętych badaniach niewykorzystanych dotąd źródeł, przybliżono dzieje jej budowy. Główną treść artykułu stanowi prezentacja sposobu realizacji rozbudowanego programu użytkowego kamienicy, której układ funkcjonalno-przestrzenny dostosowano do celów Towarzystwa. Cały zespół wznoszono etapami, adaptując i przebudowując budynki, zastępując je nową, bardziej optymalną zabudową, wprowadzając przy tym nowatorskie rozwiązania konstrukcyjne i techniczne, zgodne z nadrzędną dla Towarzystwa ideą postępu. Przeprowadzone analizy stylistyczne wykazały dbałość o jakość architektury reprezentacyjnego gmachu, nawiązania do pełnego renesansu włoskiego z elementami dekoracji o symbolice medycznej, czytelnej dla wytrawnego odbiorcy. Budynek wpisywał się w nurt zabudowy wielkomiejskiej Warszawy drugiej połowy XIX wieku, nie przytłaczał okolicznej zabudowy skalą i posiadał cechy reprezentacyjnej willi, co wiązało się z położeniem przy Ogrodzie Saskim.