Niniejszy artykuł podejmuje problematykę zanieczyszczenia światłem (ang. light pollution) jako istotnego wyzwania dla współczesnej architektury i urbanistyki. W polskich warunkach zjawisko to, mimo rosnącej świadomości jego negatywnego wpływu na jakość nocnego krajobrazu miast, nie zostało formalnie zdefiniowane i uregulowane, podczas gdy w innych rozwiniętych gospodarkach stanowi przedmiot szczegółowych przepisów prawa. Brak odpowiednich regulacji w systemie krajowym skutkuje paraliżem mechanizmów ochrony środowiska nocnego. Identyfikuje się lukę legislacyjną na szczeblu centralnym, która blokuje skuteczne przeciwdziałania degradacji nocnego krajobrazu zarówno na poziomie ogólnopolskim, jak i lokalnym. Artykuł przywołuje literaturę naukową oraz raporty eksperckie, z których wyłania się paradoks: mimo braku systemowego wsparcia prawnego niekiedy podjęte działania lokalne kończą się sukcesem, co przybliża analizowane studium przypadku. Przeprowadzone badanie ukazuje negatywne skutki antropogenicznej emisji światła, zarysowuje ocenę występujących barier instytucjonalnych oraz prezentuje efekty inicjatyw oddolnych. Stawia się zatem hipotezę, iż lokalne osiągnięcia planistyczne mogłyby istotnie przyczynić się do przełamania stagnacji regulacyjnej oraz upowszechnienia problematyki zanieczyszczenia światłem.