Poszukiwania sporej grupy architektów w Polsce od około połowy lat dwudziestych XX wieku tożsame były z najbardziej postępowymi działaniami europejskiej awangardy. Lokalne środowisko modernistów skupiało się w kręgu ugrupowań artystycznych „Blok” i „Praesens”. Działania polskiej awangardy skutkowały włączeniem jej przedstawicieli do grupy roboczej CIAM, co pozwoliło na międzynarodowe upowszechnienie działalności polskich twórców. Aktywność grupy polskich modernistów stała się również powodem rozprzestrzeniania się idei architektury awangardowej na terenie Polski. Równolegle z aktywnością środowisk awangardowych działała w Polsce międzywojennej także inna grupa architektów, głównie młodszego pokolenia, których projekty w sposób czytelny odwoływały się do tradycji i form regionalnych – bez rezygnowania z nowoczesnych aspiracji. Czołowymi przedstawicielami tego nurtu byli między innymi: Bohdan Pniewski, Maciej Nowicki i Piotr Lubiński. Mianem umiarkowanego regionalizmu odernistycznego można niewątpliwie określić również wczesną twórczość Jana Bogusławskiego. Czerpiąc także z funkcjonalizmu łączył on w oryginalny sposób nowoczesne idee awangardy z tradycyjnym spojrzeniem na detal form użytkowych. Artykuł koncentruje się na zrealizowanych według jego projektów w latach 1933-1939 domach letnich i weekendowych z okolic Warszawy, ich wnętrzach i indywidualnie projektowanych meblach, odwołujących się do tradycji rzemiosła artystycznego.