Podłoga jest jednym z trzech głównych elementów kompozycji urbanistycznej. Obok ścian – które w mieście stanowią zwykle elewacje budynków – i stropu – czyli przeważnie nieba – współtworzy wnętrze urbanistyczne. Na szczególną uwagę, z racji dostępności i publicznego charakteru, zasługują podłogi przestrzeni publicznych. W ciągu ostatnich trzydziestu lat w naszym kraju zrealizowano i wciąż realizuje się znaczną ich liczbę w ramach modernizacji istniejących przestrzeni publicznych. Inspiracją dla nowych tego typu realizacji mogą stać się między innymi historyczne włoskie place, których podłogi ukształtowano ze szczególną dbałością. Artykuł omawia i analizuje rozwiązania na czterech placach – Campo w Sienie, Piusa II w Pienzy, na Kapitolu w Rzymie i św. Marka w Wenecji. Place te są powszechnie znane i mają swoje miejsce w historii architektury i urbanistyki. Tym niemniej rzadko rozpatruje się je po kątem „poziomej elewacji” i zwraca uwagę na fakt, że szczególne miejsce w historii zawdzięczają one również swojej podłodze.