Artykuł bada, w jakich warunkach budynki przemysłowe wykraczają poza minimum utylitarne i osiągają jakość architektoniczną rozumianą jako współgranie ekspresji estetycznej, organizacji funkcjonalnej i adekwatności technicznej. Autorzy odchodzą od opozycji „forma vs. funkcja”, traktując formę jako zapis logiki procesu i czyniąc z instalacji język architektury. Metodologicznie wykorzystano krytyczne, porównawcze studium przypadku, zestawiając kanoniczne modernistyczne realizacje (Fagus, Alfeld; Zollverein, Essen), zwrot high-tech (Inmos, Newport) oraz współczesne przykłady, w których architektura pełni rolę marki i interfejsu dla gości (L’Oréal Aulnay Sous Bois; Kampus Vitra, Weil am Rhein; Transparentna Fabryka VW, Drezno; McLaren, Woking), a także model łączący infrastrukturę z rekreacją i edukacją (CopenHill, Kopehnaga). Analiza pokazuje, że czytelność konstrukcji i procesów, „odwiedzalność”, dopasowanie kontekstowe oraz korzyści środowiskowe sprzyjają uzasadnionej ambicji wyjścia ponad standardową formę. W rezultacie powstała propozycja ramy oceny wraz z narzędziami dla inwestorów i projektantów. Artykuł wskazuje też ograniczenia (np. dominacja udokumentowanych przykładów europejskich) i proponuje kierunki dalszych badań (m.in. badania podłużne, ramy regulacyjne, cyfrowe bliźniaki i kręgosłupy adaptacyjne MEP).