Artykuł stanowi próbę konceptualizacji pojęcia infrastruktury w perspektywie humanistycznej, z uwzględnieniem jego genezy, ewolucji semantycznej oraz współczesnych ujęć teoretycznych. Autorka odchodzi od technokratycznego rozumienia infrastruktury jako zestawu materialnych urządzeń wspierających funkcjonowanie społeczeństwa, by zaproponować analizę tego pojęcia jako relacyjnego, historycznie uwarunkowanego i osadzonego w praktykach społecznych. W tekście omówione zostały kluczowe podejścia wypracowane na gruncie studiów nad nauką i technologią (STS), filozofi i socjologii oraz urbanistyki, m.in. prace na temat infrastruktury autorstwa S.L. Star, G.C. Bowkera, B. Larkina, L. Winnera czy B. Latoura. Szczególną uwagę poświęcono napięciu między funkcją użytkową a egzystencjalnym wymiarem infrastruktury, analizując opozycję między „używaniem” a „zamieszkiwaniem” (m.in. na podstawie refl eksji M. Heideggera). Artykuł podkreśla, że infrastruktura nie istnieje jako obiektywny zbiór elementów, lecz jako dynamiczna relacja między artefaktem a kontekstem społeczno-kulturowym. Proponowana perspektywa umożliwia reinterpretację pojęcia infrastruktury jako zjawiska nie tylko technicznego, lecz również głęboko osadzonego w doświadczeniu człowieka i strukturach życia codziennego.